Sabretmek ne kadar zor bir şeymiş. Her sabretmem gerektiğinde daha da çok zorlanıyorum ama daha da alışmış hissediyorum. Peki ne diye sabrediyorum? Neden direkt atamıyorum? Bu kadar zor mu yoksa bu kadar zorlaştırdım mı işi?

Neden böyle oluyor gerçekten merak ediyorum.

Belki de böyle şeyler oluyor çünkü varoluşun özünde varolduğu içindir. Acaba varoluşun kendisi bitince ne olacak?

Zamanın bir sonu varsa bütün bu olmuş olayların bir anlamı kalacak mı yoksa bütün anlam tüm varoluşun yokoluşla birlikte yaşadıkları ve öldükleri anların tek tek anlamsızlıkları birlikte bir bütünü mü oluşturmuş olacak?

Bilmiyorum...
Gerçekten merak ediyorum...
Belki cevap bulunca huzuru bulmuş olurum...

Peki huzuru bulmam gerçekten büyük resimin güzel olması için gerekli mi?

Sanırım hepsi benim yüklediğim anlam büyüklüğünde saklı.